‘Met een lach op mijn mond en een middelvinger in de lucht’

Voordat ik los brand zal ik eerst beginnen met mezelf voor te stellen, hallo ik ben Charlotte ik woon al een tijd op mijzelf en werk al schoonheidsspecialiste in een wellness center. Toen ik mijn studie beëindigde 2 jaar geleden ben ik fulltime gaan werken als schoonheidsspecialiste, dat was de eerste keer dat mijn werk niks meer te maken had met de horeca. Vanaf mijn 15e werkte ik al in de horeca, als afwashulp begonnen en geëindigd in de bediening, ik vind mezelf ook wel een horeca mens, een harde werker met een vlotte babbel. Toen dat stopte begon ik de horeca te missen, ik kreeg de kans om 1 keer in de maand te werken achter de bar als vrijwilliger in een gaybar in Alkmaar, geen seconde heb ik er over getwijfeld en samen met mijn beste vriendin zijn we aan de slag gegaan.

En wat hebben we wat af gelachen de elke maand weer is het feest, ik ontmoete nieuwe mensen en kwam zelfs mensen tegen die ik van vroeger kende die uit de kast waren gekomen of gewoon zochten naar een gezellige avond, nooit zijn er gevechten geen vervelde mensen en iedereen is blij en geniet van de avond. Ik leer elke maand wat nieuws of het nou nieuwe mixjes zijn of nieuwe mensen ik hou van mijn vrijwilligers werk. Alleen ik ben me wel wat gaan realiseren. omdat ik daar met mijn beste vriendin daar werk krijgen we vaak de vraag ‘zijn jullie een setje?’ het antwoordt is ja, ja we zijn een setje alleen niet op ‘die’ manier we zijn goeie vriendinnen en we kennen elkaar door en door maar meer dan dat is het nooit geweest, best logisch dat dat word gevraagd als je samen achter de bar staat in een gay bar. Maar niet alleen in de gaybar werd het gevraagd ik had dat namelijk wel vaker gehoord, ik vraag me dan af of dat te maken kan hebben met het feit dat we in een gaybar werken. Ze zal wel homoseksueel zijn aangezien ze daar werkt. En dat is het moment dat mijn klomp breekt, aangezien ik een baan heb aangenomen en niet mijn seksualiteit heb verandert, vind ik dat vooroordeel nergens op slaan. Ik maar denken dat in 2015 mensen wat minder oppervlakkig waren en dat mensen beter waren ingelicht wat homoseksualiteit iegelijk is, want ondanks dat men denkt dat het aan de buitenkant te zien is is dat niet het geval. Waar gaat het toch steeds fout? Ik heb er eigenlijk nooit last van gehad als heteroseksuele vrouw maar als heteroseksuele vrouw in een gay bar zie ik nog steeds zo veel haat en nijd en gewoonweg domme en naïeve vooroordelen. Opmerkingen zoals ‘zo lang ik er niks van zie heb ik er geen problemen mee’ wat precies houd dat in? Wat wil je dan niet zien? Een homo ? een lesbienne? Wil je ze niet zien seks hebben of zoenen of elkaars hand vast houden? Wie ben jij om dat te bepalen over iemand? Oke, dat je niet naar seksende mensen wilt kijken is nog wel te begrijpen en mensen die in het openbaar elkaar aflebberen is ook niet iets wat ik graag doe wat hun geaardheid ook is. Ik begrijp best dat als je omgeving allemaal een negatieve houding naar homoseksuelen hebben dat je dat automatisch overneemt of andersom.  In mijn geval ben ik heel vrij opgevoed door mijn moeder maar ook door mijn opa en oma, en ondanks dat de generatie kloof erg groot was tussen hun is het altijd vanzelfsprekend geweest dat iedereen gelijk is en dat wie je ook bent dat het niet hoeft uit te maken. En het feit dat niet elk kind zo word opgevoed is waarom we in 2015 nog steeds stil staan daar in. Ik roep iedere tiener en jong volwassene op om als je nog steeds in je eigen bubbel zit die bubbel te barsten en daadwerkelijk je eigen vooroordelen te doorbreken want aan het einde van de dag kan je dat alleen doen door op onderzoek te gaan. Dus met dat gezegd te hebben loop ik elke 2e zaterdag van de maand met een lach naar de nieuwe vrienden die ik heb ontmoet en mijn middelvinger naar de maatschappij de deur uit.